Dikembe be, nereye gittin be?..

Ilk tanismamiz gercek bir basketbol macindan once Nba Live 97 zamanlarina denk geliyordu. O zamanki tus varyasyonlari bugunki kadar karisik olmadigindan topu ona indirip smacla tamamlatmak en kolay ve en sevdigim bir kac hareketten biriydi. Gercek Mutombo ise fazla hucumcu olmasa da rakiplerini blok manyagi yapan iyi bir savunmaciydi. En onemli ozelligi ise Atlanta`dan New Jersey`e gittigi her takimda belli bir duzey basketbolun altina hic inmemesiydi. 43 yasinda dahi(yaziyla kirkuc) sampiyonluga oynayan takimin onemli bir parcasiydi.
Fakat ust duzey basketbol icin yaslanan bacaklari belki de daha fazla dayanamadi. Gectigimiz hafta Play-off`ta Portland`a karsi oynadiklari macta 43 yasindaki dev adam rebound mucadelesi sirasinda kariyerinin son faulunu yapti ve de ayagini ters basmasi sonucu yerde kivranmaya basladi. Maci sedyeyle terketti ve de mac sonrasi bir daha geri donmemek uzere emekliye ayrildigi aciklamasini yapti.
Her ne kadar Cinli`nin yedegi olarak eskisi kadar goze carpmasa da seviyorduk onu. Onlarca takim gezmis, Nba`i doya doya yasamis birisi olarak en azindan kariyerini David Robinson gibi sampiyonlukla tamamlamak hakkiydi fakat olmadi.
Kendini sadece basketbola degil nerden geldigini unutmayan bir insan olarak hayir islerine de adadigi icin koca bir alkisi hakediyor.

Thanks for the memories Mutombo...